Anatol Łokasto - Gramy D4 (K-5721)
Autor przygotował materiał, który zawiera propozycje gry wariantów przeciwko debiutom zamkniętym i pół zamkniętym Każdemu debiutowi autor poświęcił tyle miejsca, na ile zasługuje ze względu na bogactwo wariantów i częstość jego występowania w praktyce turniejowej. Autor celowo ominął większość systemów z nieprzyjętego gambitu hetmańskiego, które w zasadzie powinny być obowiązkowe w repertuarze debiutowym zawodnika rozpoczynającego partię posunięciem 1.d2-d4.




Nowy elektroniczny zegar szachowy LEAP KK9908
Szachy heksagonalne to ciekawy wariant gry w szachy, rozgrywany na sześciokątnej szachownicy z sześciokątnymi polami. Zasady gry zostały opracowane w 1929 roku przez lorda H.D. Baskerville’a, a następnie w 1939 roku ulepszone przez radzieckiego geologa I. Szafrana. Ostatecznie popularność zdobyła odmiana stworzona przez Władysława Glińskiego w 1949 roku i usprawniona w 1953 roku – tzw. heksagonalne szachy polskie. Gra ta zyskała popularność w Wielkiej Brytanii, Polsce, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych oraz innych krajach, takich jak Szwajcaria, Francja, Włochy, Węgry, Nowa Zelandia i Niemcy.
Szachy heksagonalne Glińskiego to gra dwuosobowa, rozgrywana na sześciokątnej szachownicy. Plansza składa się z 91 sześciokątnych pól w trzech kolorach: jasnym, ciemnym i pośrednim (zwyczajowo są to odcienie brązu). W sumie jest 30 jasnych, 30 ciemnych i 31 pośrednich pól. Do gry używa się dwóch kompletów bierek – białego i czarnego. Gracz biały siedzi przy wierzchołku jasnym, a gracz czarny przy wierzchołku ciemnym planszy. Diagramy są rysowane tak, że strona białych jest na dole, a strona czarnych – na górze.



